دردهای یک صنعت

محمود صداقت

  • شنبه 23 بهمن 1395

اخبار => گروه خبر

ظرفیت فعلی و نسبی تولید پروفیل یو پی وی سی در ایران حدود 150 هزار تن در سال برآورد می‌شود که برآوردهای انجمن صنایع تولیدکنندگان پروفیل یو پی وی سی نشان می‌دهد که حداکثر 40 هزار تن از این ظرفیت فعال است و اکثر واحدهای تولیدی داخل کشور با ظرفیت پایین‌تر از 30 درصد فعالیت دارند. این در حالی است که سالانه حدود 20 هزار تن پروفیل یو پی وی سی از خارج کشور عمدتا با کیفیت پایین و استاندارد ضعیف وارد کشور می‌شود.
دردهای یک صنعت

افزون بر این واحدهای تولیدکننده پروفیل یو پی وی سی با مشکلات جدی در 3 سال گذشته مواجه شده‌اند که از یک سو با افزایش قیمت تمام شده محصول، دشواری تامین مواد اولیه و ... مواجه هستند.

متاسفانه در دو سال گذشته دولت در حالی تعرفه واردات پروفیل یو پی وی سی را کاهش داد که از یک سو شاهد رکود سنگین در بخش ساخت و ساز و افت تقاضا برای کالاهای ساختمانی از جمله در و پنجره بوده‌ایم و از سوی دیگر هم قیمت مواد اولیه مورد نیاز برای تولید پروفیل یو پی وی سی از سوی مجتمع‌های پتروشیمی افزایش یافته و هم اینکه خرید مواد اولیه از خارج کشور با نرخ ارز آزاد صورت می‌گیرد که فشار ناشی از این تنگناها بر تولیدکنندگان ایرانی در سالی که به نام اقتصاد مقاومتی؛ اقدام و عمل نامیده شده، بیشتر هم شده است.

نکته مهم اینکه تولیدکنندگان ایرانی هیچ مشکلی با واردات پروفیل‌های یو پی وی سی با کیفیت و استاندارد اروپایی ندارند اما مشکل اینجاست که ارزیابی‌ها نشان می‌دهد حدود 90 درصد از پروفیل‌های وارداتی به ایران از استانداردهای لازم و کیفیت کافی برخوردار نیستند و در مبادی ورودی کالاها، تنها به اسناد ارائه شده و نمونه محصول از سوی شرکت‌های واردکننده اکتفا می‌شود، در حالی که تولیدکنندگان داخلی برای دریافت گواهی‌نامه‌های فنی و دریافت استانداردهای لازم افزون بر هزینه‌های مالی باید مراحل مختلفی از آزمون‌های تخصصی را در خصوص پروفیل تولیدی خود تجربه کنند. به واقع واردات پروفیل‌های یو پی وی سی ضربه سنگینی به تولید داخلی وارد کرده است چرا که استاندارد پروفیل های وارداتی، یک استاندارد تشویقی است و نه اجباری .

 
جهت دریافت فایل پی‌دی‌اف کلیک کنید

البته همان دو سال پیش مقامات وزارت صنعت در واکنش به انتقاد تولیدکنندگان داخلی که با چه توجیحی تعرفه واردات پروفیل یو پی وی سی کاهش یافت، اعلام کرددند که نرخ ارز واردات پروفیل نرخ آزاد بوده و در ارزیابی حقوق گمرکی هم مبنا نرخ آزاد ارز مبنا قرار می‌گیرد و به این ترتیب مشکلی برای تولیدکنندگان داخلی ایجاد نخواهد شد.  اما هنوز به این پرسش پاسخ داده نشده که تولیدکنندگان داخلی هم مواد اولیه و افزودنی‌ها برای تولید پروفیل را با نرخ آزاد ارز خریداری می‌کنند و دیگر مزیتی برای تولید ملی وجود ندارد و مشخص نیست چرا با توجه به افت شدید تقاضا در صنعت ساختمان و کاهش ظرفیت تولید واحدهای صنعتی، دولت اقدام به بازنگری در تعرفه واردات نمی‌کند.  

درخواست اعضای انجمن صنایع تولیدکنندگان پروفیل یو.پی.وی.سی ایران از دولتمردان این است که به هنگام تصمیم‌گیری یا وضع مقررات مرتبط با کسب و کار به ویژه تولید، تکروی نکنند و وفق قانون بهبود مستمر فضای کسب و کار مصوب مجلس شورای اسلامی حتما با تشکل‌های قانونی به عنوان نماینده بخش‌های خصوصی مشورت کنند و چه بسا در نتیجه این مشورت‌ها به این جمع‌بندی برسیم که مثلا تعرفه واردات افزایش یا کاهش یابد.

واقعیت تلخ دو سال اخیر به وضوح نشان داد که ورود بی‌رویه محصولات بی‌کیفیت آنهم در شرایط رکود کم سابقه صنعت ساختمان به تهدید جدی علیه تولیدکنندگان داخلی تبدیل شده اما این فرصت را در اختیار برخی واردکنندکان قرار داده تا تولیدات بی‌کیفیت و بی‌استاندارد خارجی را با قیمتی کمتر از تولیدات داخلی روانه بازار کنند و برخی از صنایع داخلی هم برای اینکه در این بازار به بقای خود ادامه بدهند، در اقدام به تولید محصولات نامرغوب کرده‌اند.

اگر بخواهیم مصداقی را به عنوان یکی از چالش‌های پیش روی صنعت پروفیل یو پی وی سی مطرح کنیم، باید دقت کرد که پروفیل یو پی وی سی از ترکیب 5 ماده اولیه اصلی تولید می‌شود. جالب اینجاست که مواد اولیه وارداتی از جمله افزودنی‌ها به وفور در کشور وجود دارد آنهم با قیمت رقابتی و مناسب و شرایط خرید بسیار آسان. این در حالی است که محصولات تولیدشده توسط مجتمع‌های پتروشیمی داخلی با دشواری و دست‌اندازهای زیاد به دست تولیدکنندگان داخلی می‌رسد و این مشکلی نیست که تشکلی به نام انجمن صنایع تولیدکنندگان پروفیل یو پی وی سی بتوانند آن را حل کنند. بلکه مسئولیت این بخش با وزارت نفت، مجتمع‌های پتروشیمی یا بورس کالاست که فرایند عرضه را تسهیل کنند و به جای پاس دادن مشکلات تولیدکنندگان، پیشنهاد می‌شود کارگروه ویژه‌ای متشکل از نمایندگان دولت، نماینده تشکل‌های مربوطه و مسئولان و دست‌اندرکاران برگزار شود و یک بار برای همیشه تدبیری اندیشیده شود که تولیدکننده داخلی دستکم تکلیف خود را تا یک سال بعد بداند. نه اینکه در نیمه نخست امسال شاهد نوسان قیمت 30 تا 60 درصدی مواد اولیه مورد نیاز تولیدکنندگان باشیم و میزان عرضه همه مدام تغییر کند.

از دولت و دولتمردان انتظار داریم صدای تولیدکنندگان را بشنوند و مشکلات را دریابند و برای رفع آن گام بردارند، اما واقعیت این است که انتظارات و دغدغه‌ها جدی گرفته نمی‌شود. البته شاید دولتمردانی که مرتبط با صنعت هستند، مشغله زیادی دارند و فرصت نکرده‌اند که به جزئیات  مشکلات صنایع مرتبط با صنعت ساختمان بپردازند .  ما پیام‌ خود را به گوش مسئولان می‌رسانیم که چه چالش‌هایی وجود دارد و دولت می‌تواند از نظرات تشکل‌ها و سردمداران صنعت مشاوره بگیرد. چرا که خروج از تنگناها و مشکلات در گرو تلاش و همفکری دولت و فعالان بخش خصوصی است و اعتقاد داریم اینها لازم و ملزوم یکدیگرند و نه ما به عنوان بخش خصوصی به‌تنهایی می‌توانیم همه مشکلات خودمان را حل کنیم نه دولت به‌تنهایی قادر به حل همه مشکلات است. 


* نایب‌رئیس انجمن تولیدکنندگان پروفیل یو.پی.وی.سی ایران

منبع: ماهنامه دنیای نما و پنجره، شماره یک، بهمن 1395

 
 

ارسال نظر

ارسال